Nov. 2026 39e jaarg.-nr.10 Tsjerkeblêd foar de tsjerklike gemeenten Burdaard - Wânswert - Jislum
Meditatie
“Voor alle heiligen in de heerlijkheid die U beleden in hun aardse strijd, zij uw naam lof, o Jezus te allen tijd. Halleluja, halleluja….” (Lied 727)
Bovenstaande woorden van dit prachtige kerklied passen zonder meer bij het karakter van de maand november, de maand waarin in het bijzonder stilgestaan wordt bij het gedenken van de mensen die van ons werden weggenomen. De katholieke kerk kent in dezen al eeuwenlang in november de traditie van Allerheiligen en Allerzielen en in de protestantse kerken kent deze zelfde maand al weer heel wat jaren de Gedachteniszondag. En ook buiten het kerkelijke verband zijn er in onze tijd gebruiken ontstaan om de overledenen te gedenken en op veel plaatsen worden herinneringslichtjes ontstoken en zijn er bijeenkomsten met daarbij passende muziek en korte toespraken. In de meditatie van vorig jaar november heb ik ook stil gestaan bij het bijzondere karakter van de maand november als gedachtenismaand. Uitgangspunt was daarbij toen het gebedswoord uit ons dienstboek dat begint met de woorden ‘Rusten mag dit leven in de trouw van onze God…” En ook nu weer wil ik dat onderstrepen. We zijn geborgen in de zekerheid dat die trouw er is in leven en in sterven en zij die er niet meer zijn mogen we opgenomen weten in die trouw. En van die zekerheid getuigt ook het slotcouplet van lied 727 wanneer daar staat: “Van alle einders, van de verste kust zullen zij vinden vrede, feest en rust, U lovend, Vader, Zoon, heilige Geest! ’Halleluja, halleluja.”
Maar naast stilstaan bij persoonlijk gedenken is het ook goed om stil te staan bij mensen uit de kerkgeschiedenis die op een bijzondere manier hebben laten zien wat het geloof voor hen betekende in de praktijk van het gewone dagelijkse leven en vanuit die invalshoek mogen we ook nadenken over Allerheiligen. In een beschouwing van een pastoor over de betekenis van die traditie las ik kortgeleden de volgende woorden: “Heiligen spreken ons aan door hun bijzondere manier van leven en de manier waarop ze Jezus hebben nagevolgd in hun vertrouwen op God en hun liefde en zorg voor de medemensen kan een oproep of voorbeeld zijn voor ons…Heiligen zijn meestal herkenbaar door hun manier van leven, hun daden en inzet voor anderen en hun verlangen om daar gelukkig van te worden….” En die beschouwing eindigde met deze woorden : “De heiligen zijn ons voorgegaan. En nee, het zijn geen supermensen, geen volmaakte wezens, geen engelen. Heiligen zijn gewone mensen, zoals wij, die de weg zijn gegaan die Jezus hun voorging. Mensen die oog hadden voor anderen, die met hartelijkheid en zorg leefden voor hun naasten dichtbij en veraf, en probeerden anderen gelukkig te maken. Ze hadden meer aandacht voor anderen dan voor zichzelf, naar Jezus voorbeeld. Allerheiligen, dat is uitgenodigd worden om te leven voor de liefde en gerechtigheid”. Heiligen worden hier beschreven als gewone mensen en als mensen die het navolger zijn van Christus lieten zien in hun dagelijkse leven. De maker van het lied waarvan de eerste regel bovenaan deze meditatie staat heeft dat ook waar willen maken op zijn levensweg. We danken de woorden van dat lied aan de Anglicaanse bisschop William Walsham How. Hij leefde van 1823 tot 1897 en toen hij bisschop werd in de Anglicaanse kerk zette hij zich met hart en ziel in voor mensen in armoedige omstandigheden in de Engelse industrie gebieden. Door zijn inzet kreeg hij de bijnaam: “De poor man’s bishop”, de bisschop der armen. Het belijden van Christus in woord en daad, daar komt het op aan en het is goed om juist dat te benoemen in deze maand van gedenken.
Teun R.A. Simonides
Fan de redakjetafel
De lêste moanne fan it Tsjerkelik jier binne wy yngongen. Dêryn de 'Lêste Snein' en it begjin fan it nije jier. De klassisleden hawwe by harren klassis 'genoaten' oer it wetter op besite west. It tekoart oan meiwurkers, foargongers begjint him fiele te litten yn it gemeentewurk. Sjoch fierder yn de puzelhoeke.
“Minsken fan ‘e wei”, nieuwsbrief van de classis
Jaargang 2026 - Nummer 6
Van ver
‘Wat je van ver haalt, is lekker’ luidt het spreekwoord, en dat gaat in zekere zin ook op voor ons geloof. Al wat dichtbij en herkenbaar is, gaat immers mank aan dezelfde kwalen als wij. Inspiratie putten we uit vreemde bron: oude teksten uit de bijbel en een in de loop der eeuwen ontwikkelde liturgie. Niet omdat oud altijd beter is dan nieuw, wel omdat het je anders leert te kijken naar wat je dacht te kennen. En zo helpen ook contacten binnen de wereldwijde oecumene ons om met een frisse blik te kijken naar wie we zelf zijn.Vrijmoedigheid in Bradford
Classispredikanten en synodescriba gingen daarom naar Engeland voor een kennismaking met de Anglicaanse kerk. We logeerden in Bradford, in de buurt van Manchester en Leeds. Meteen de eerste dag al werden we ontvangen in de kathedraal door de plaatselijke deken. Wat me opviel aan deze ontmoeting is dat onze gastheer denkt vanuit het kerkgebouw. Dat staat open voor elke levende ziel in de stad en in de kerk doen ze er alles aan om mensen er zo goed mogelijk te ontvangen. In onze protestantse gemeenten denken we meer vanuit de gemeente en haar leden. Enerzijds mooi: je denkt vanuit mensen. Anderzijds is de ledenlijst voor velen ook een bron van schuldgevoel: hier ben ik allemaal nog niet geweest… De Anglicaan laat dat rusten, doet de deur van z’n kerk open en laat z’n fantasie de vrije loop om daar iets voor de mensen te doen. En er komen veel mensen: niet alleen omdat het een mooie oude kathedraal is, maar ook omdat mensen zich er welkom voelen. Bradford is een multiculturele stad. Alle nationaliteiten en religies kom je er tegen. Maar elk spreekt van ‘onze kathedraal’. Het voelt voor velen als ‘neutraal terrein’. Niet dat een kerk ooit neutraal kan zijn: de muren zijn doortrokken van eeuwenoud gebed. En daar gaan ze ook mee door. Wie binnenkomt mag weten dat dit een kerk is. Er klinken woorden van geloof. ‘Vrijmoedig’ zou je dat kunnen noemen: overtuigd met alle ruimte voor de ander.In Nederland doen we vaak het één of het ander: óf we gebruiken de kerk voor een kerkdienst, óf we verhuren ‘m voor heel iets anders en bergen daarvoor desnoods de christelijke symbolen weg. Zouden we hierin iets van Engeland kunnen leren?
Solidariteit in Thornburry
Hierboven noemde ik al het multiculturele karakter van Bradford. In de wijk Thornburry zijn de meeste inwoners moslim. De christelijke gemeente is zo klein geworden, dat de kerk bij ons al gesloten zou zijn: niet meer op te brengen voor de gemeente. Maar hier is een andere keuze gemaakt. De Anglicaanse kerk denkt niet vanuit de plaatselijke gemeente maar vanuit het bisdom. En dat wil deze wijk niet in de steek laten. De zondagse kerkdienst lukt er niet meer, maar de dagelijkse gebeden gaan door. En verder is er een voedselbank, kinderwerk, vrouwenwerk, bibliotheek, wijktuin etc. Zo blijft de kerk zichtbaar aanwezig. Zou dat bij ons, middels warme solidariteit, ook kunnen?Ontmoeting in Fountains Church
Niet alleen het behouden van bestaande kerken blijkt zo mogelijk, ook het stichten van nieuwe. De Fountains Church is gehuisvest in een voormalig complex van nachtclubs. Het is een centrum geworden waar kerk en stad elkaar ontmoeten. Je kunt er eten voor één pond, kijken naar een bijbelverhaal in pantomime of deelnemen aan de ontmoeting van christenen en moslims. In een stad waar het wereldnieuws dadelijk voelbaar is in de mensen om je heen, is dit gesprek hard nodig. Wat ik verrassend vond, is dat deze dialoog er begint bij de vrouwen. Gezien de bijzondere plaats van vrouwen in de meeste niet-westerse religies geeft dit nieuwe ingangen in een soms al jaren vastgelopen relatie.Kerkmuziek in York
Hoogtepunt van de reis was de evensong in York Minster. Wat is die Engelse kerkmuziek toch mooi! Vooral ook de gedachte dat het alle dagen doorgaat, spreekt me aan: wat er ook gebeurt, de lofzang gaat door! Het is niet alleen de klank, het is ook het theater dat ze ervan maken: traditionele koorkleding, plechtige binnenkomst en gewijde stilte maken het af. En ook hier weer dat stukje vrijmoedigheid: mensen van alle leeftijden zingen mee in het koor, ook jongeren, zonder schaamte. Wist u trouwens dat u ook vanuit Fryslân hieraan mee kunt doen? Op zingeninengeland.nl vindt u de benodigde informatie.Opstanding in Harrogate
Harrogate ligt in iets landelijker gebied, al voelt het voor Friese begrippen nog best wel stads. We waren er te gast in een netwerkkerk: buiten de dienst op zondagmorgen was er een heel netwerk van activiteiten, min of eer gelinkt aan het geloof. Zo kon je er een ‘resurrection bike’ kopen: een oude fiets die door een groep vrijwilligers was opgeknapt en daarmee een nieuw leven kon beginnen. Samen met wandelclubs, handwerkkringen en andere activiteiten ontstaat er zo een netwerk waarbinnen het geloof als vanzelfsprekend ook ter sprake komt. In sommige gemeenten hier zie ik ook zulke netwerken ontstaan. De activiteiten lijken niets met de kerk te maken te hebben, tot je al knutselend zomaar je levensvragen op tafel hebt gelegd.Wortels in Ripon
In Ripon kwamen we dicht bij de bron waar ook onze kerk in Fryslân uit voortgekomen is. Dit is de stad waar Willibrord is opgegroeid, de aartsbisschop der Friezen die in het begin van de achtste eeuw het Evangelie naar onze lage landen heeft gebracht. Hier komen wij dus vandaan, dacht ik. Hier begint ook ons verhaal. In de Anglicaanse kerk is men gewoon om ook je ambt in de kerk ook in die lijn te zien. We hebben het Evangelie niet zelf bedacht, we hebben het van hen die ons zijn voorgegaan. En die weer van hen dáárvoor. De band tussen priester en bisschop is daarom heel belangrijk: via hem sta je in de traditie die ooit bij de apostelen begon. Dat bevrijdt je van de waan van de dag. We halen het van ver.Herkenning in Richmond
Het meest troostrijk vond ik ons bezoek aan Richmond. Het kerkje heeft ooit nog dienstgedaan als decor voor James Harriot, dan kunt u zich wel enige voorstelling maken. We zaten er bij elkaar met drie voorgangers van zeven kerken in negen dorpen. Het zijn allemaal kleine gemeenschappen die zich nu oriënteren op de vraag: hoe verder met minder mensen? Ze zijn te verweven met de dorpen om die los te laten, maar tegelijk zijn ze te kwetsbaar om alles vast te houden. Ze proberen nu met één kerkenraad meerdere gemeenschappen te verbinden, om op elke plek wél aanwezig te zijn. Alles goed te vergelijken met onze situatie. en net als zij houden we dapper vol: in welke vorm dan ook, de kerk gaat door!Keuze op zondag
Op zondag gingen we twee aan twee naar de kerk. Ik mocht met een collega naar de Kathedraal, waar onze scriba de preek mocht houden. Een ander koppel bezocht een opwekkingsdienst in een achterstandswijk. Zij waren geraakt, niet zozeer door de viering zelf als wel door de manier waarop de kerkgangers erin meededen. Het geloof sprak uit hun ogen. In een derde kerk werden verschillende tradities met elkaar verbonden, en in een vierde werd voor een hele rij mensen hun doop bevestigd in de confirmatie: traditioneel door de bisschop met mijter en al. Keuze genoeg! En dat gold niet alleen voor ons: elk heeft die keus. Men kiest niet voor één manier van vieren, maar voor samenspel. Mixed Ecologie, noemen ze dat. Sommige grotere plaatsen in onze classis experimenteren ermee, hier zagen we hoe het werkt. Ik houd ervan.Naar huis
De vrijmoedigheid van onze Engelse collega’s blijft ons bij. Is het hun liturgie, hun gevoel voor traditie, hun kerkstructuur of hun priesterboordje? Of zit het er gewoon in? Ons niet aflatend pogen gewoon te doen steekt er misschien wat karig bij af. Dat is het bij alles wat je van ver haalt. Daarvoor zijn we kerk.
Voor de agenda: 15 november Sjongmiddei Fedde Schurer; 17 november classis; 28 november studiemiddag organisten. Zie classisfryslan.nl.
Met hartelijke groet, ds. Riemer Praamsma, uw classispredikant
(06-58013225 | r.praamsma@protestantsekerk.nl)
Roman ‘Verbroken zegel’ van Hille Vlasman verschenen
vr 23 okt,
Hille Vlasman uit Readtsjerk heeft een vervolg geschreven op zijn indrukwekkende boek Op zoek naar een doorwaadbare plaats (2005). Geen dagboek dit keer, maar een roman: Verbroken zegel, over rouw, veerkracht en vrijheid, over wat generaties aan elkaar verzwijgen en over de moed om te luisteren wanneer het leven eindelijk spreekt.
Hille Vlasman (1965) is theoloog. Hij is predikant van de Protestantse Gemeente Claercamp in Rinsumageast en eigenaar van In de Oude Hof, praktijk voor supervisie, coaching en begeleiding. In 2003 maakten hij en zijn vrouw Pieteke het ergste mee dat ouders kan overkomen: hun zoon Daniël overleed bij een verkeersongeval, twaalf jaar oud en net vier weken op de middelbare school. Het dagboek dat hij vervolgens ging bijhouden, bracht hij in 2005 uit als Op zoek naar een doorwaadbare plaats, dagboek van een vader na de dood van zijn zoon. Het boek maakte diepe indruk, zowel op mensen die ook een ingrijpend verlies doormaakten als op lezers die dit niet kennen. Een recensent noemde Vlasman een ‘wounded healer’, iemand die juist door zijn eigen verlieservaring, een weg kan wijzen naar heling en genezing.
‘Destijds legde ik na een jaar schrijven bewust de pen neer’, zegt Hille Vlasman. ‘Als mensen mij vroegen of er een vervolg zou komen, antwoordde ik altijd ‘nee’. Ik bracht nog wel twee heel andere boeken uit: het fotoboek 23 punt nul en Vaar naar diep water, een ‘meditatieve tocht over land, water en strand’. En nu is er dan toch een vervolg, waarin de eerdere non-fictie overgaat in fictie. Een roman over Daniël, een achttienjarige jongeman die zojuist zijn middelbare schoolopleiding wél heeft kunnen afronden. Iemand voor wie de weg nog openligt.’
De romanpersoon Daniël is niet letterlijk de zoon van Hille en Pieteke, maar een naamgenoot met een heel andere achtergrond. Hij, zijn moeder Esther en zijn opa Marcus worstelen met ‘de waaromvraag’ na de zelfgekozen dood van hun vader, echtgenoot en zoon. Maar omdat ze elkaar geen pijn willen doen houden ze hun diepste gevoelens voor elkaar verborgen. Wanneer uiteindelijk dan toch ‘het zegel van oude geheimen’ breekt en de stilte haar greep verliest, kan er ruimte ontstaan voor waarheid, vergeving en een nieuw begin. Langzaam komt dan aan het licht wat nooit werkelijk verdwenen was. Naast het verhaal van Daniël speelt dat van de Joodse David, Lea en Mirjam, die op vergelijkbare wijze vastzitten in gevoelens van schuld, schaamte en verlies.
Vlasman heeft in het boek naar voren willen brengen wat hij als pastor en coach vaak heeft ervaren: je kunt de impact van levensveranderende gebeurtenissen niet naast je neerleggen, je zult op enig moment dwars door de pijn heen moeten om uiteindelijk weer vaste grond onder de voeten te krijgen. Toch is het geen loodzwaar ‘hulpverlenersboek’, maar een onderhoudend verhaal met humor en spanning dat zich gemakkelijk laat lezen en waarin de hoop altijd doorklinkt.
Verbroken zegel, 193 pagina’s dik, is verschenen bij uitgeverij De Pinne in een hardcoverversie á 27,95 euro
(ISBN 9789403946191) en een paperback van 17,95 euro (ISBN 9789403946221).
Bestellen kan via: https://publish.pinne.nl/hillevlasman
Uit de gemeente:
We noemen de namen van de heer A. Pijper, mevrouw S. Monsma-Kuipers, de heer D. de Jong, Hallum, en mevrouw K. Kingma-Visser. Mogen zij allen kracht en innerlijke rust ontvangen en zich gesteund en gedragen weten door Gods nabijheid en door de liefde van de mensen om hen heen.
We denken ook aan degenen die wachten op een operatie. We bidden dat de operatie goed mag verlopen, dat de artsen wijsheid en inzicht krijgen en dat het herstel daarna voorspoedig mag gaan. Dat zij Gods nabijheid en vrede mogen ervaren, zowel in de spanning vooraf als tijdens het herstel.
Moge de woorden uit Psalm 46:2 tot steun en bemoediging zijn: “God is voor ons een veilige schuilplaats, een betrouwbare hulp in de nood.”
Als gemeente mogen we er voor elkaar blijven zijn, in mooie momenten én wanneer het leven moeilijk is. Ook als de weg zwaar wordt, mogen we erop vertrouwen dat God met ons meegaat. Zijn licht blijft schijnen en Zijn trouw geeft ons houvast. Laten we elkaar blijven steunen door gebed, oprechte aandacht en liefdevolle betrokkenheid.
We bidden alle gemeenteleden Gods zegen, kracht en troost toe, iedere dag opnieuw. Moge Hij ons nabij zijn, in tijden van blijdschap en in momenten van zorg en verdriet. En mogen we elkaar blijven bemoedigen en vasthouden, geworteld in geloof, gedragen door hoop en verbonden in liefde.
Huwelijksjubileum
Op 9 november a.s. hopen Jitse en Trijntsje de Jong-Talsma hun 60-jarig huwelijksjubileum te vieren.
Vanuit de hele gemeente van harte gefeliciteerd met dit bijzondere moment.
We hopen dat jullie een fijne, gezegende dag mogen beleven. Gods zegen gewenst.

Notulen kerkenraadsvergadering woensdag 21 oktober 2026
in de consistorie
Het eerste gedeelte van de vergadering is de classispredikant ds. R. Praamsma aanwezig; na 21.00 uur is G. Talsma aanwezig.
Welkom en openingsgebed
S. Tacoma-van der Bij heet alle aanwezigen van harte welkom, in het bijzonder ds. R. Praamsma. Ds. Praamsma is aanwezig vanwege het beroepingswerk gecombineerd met zijn 4-jaarlijkse bezoek aan onze gemeente. Ze begint met een gebed.
Voorstelrondje
Ds. Praamsma krijgt het woord en stelt voor dat iedereen zich even voorstelt: wat is je naam, je ambt, je beroep en je motto.Kort gesprek rond een Bijbelgedeelte
Nadat iedereen zich heeft voorgesteld, leest ds. Praamsma twee keer Psalm 42 voor. De eerste keer in zijn geheel zonder onderbrekingen; de tweede keer nog eens, maar dan met verdiepende vragen tussendoor: Waar gaat jouw verlangen naar uit? Waar ontmoet jij God? Hoe kijken de mensen in het dorp tegen ons/jullie als gelovigen aan? Wat is je mooiste kerkelijke herinnering? Waar trek jij je aan op?Beroepingswerk
Ds. Praamsma heeft gezorgd voor een ‘praatpapier’ over de vraag: Kunnen wij een nieuwe predikant beroepen? Hierbij is het van belang om te weten of er voldoende draagkracht is (financiën), of er voldoende bestuurskracht is (niet alleen nu, maar hebben we voldoende jonge mensen om de komende acht jaar een krachtige kerkenraad te garanderen) en of er voldoende geestkracht is (de predikant is er om de gemeente te inspireren, maar kan de gemeente de predikant ook inspireren?). De tweede vraag die van belang is: kunnen we alleen een nieuwe predikant beroepen of zou dit met vacante buurgemeenten kunnen. En met wie zou dat dan kunnen?Gemeenten die op elkaar aansluiten, die elkaar aantrekken of die elkaar aanvullen. Volgens de aangevraagde solvabiliteitsverklaring mag onze gemeente een predikant beroepen voor maximaal 65%. Het blijkt tijdens het gesprek met ds. Praamsma dat er niet alleen gekeken wordt naar de financiën maar ook naar het aantal kerkelijke leden. Vanwege het grote tekort aan predikanten gaat men er bij de classis vanuit dat 1000 kerkelijke leden recht hebben op 1 FTE (volledige predikant). Dat betekent dus (ook al hebben we de financiële middelen) dat we nooit een volledige predikant kunnen beroepen. En ds. Praamsma vraagt zich ook af of er predikanten zijn die voor een baan van 65% naar het noorden zouden willen verhuizen.
Het is misschien ook een overweging waard om de vraag naar een jeugdwerker te koppelen aan de vraag om een predikant: zouden deze jeugdwerker en deze predikant ook één en dezelfde persoon kunnen zijn?
Vragen
Er wordt gevraagd wie nu, na het vertrek van ds. Van der Veer, onze consulent is. Ds. Praamsma geeft aan dat je bij de werkgemeenschap kunt informeren wie nu onze consulent is. Contactpersoon is Geert van Wieren uit Oosternijkerk.Afsluitend gebed
W. Reitsma-de Boer besluit dit eerste gedeelte van de avond met een gebed waarna ds. Praamsma huiswaarts keert en G. Talsma aanschuift voor een presentatie van de begroting 2027.Begroting
G. Talsma geeft een korte uitleg over de begroting voor 2027. Deze begroting is voor een deel gebaseerd op de richtlijnen van de PKN en de VKB. Verder zijn de werkelijke bedragen van 2025 en de geschatte bedragen van 2026 als uitgangspunt genomen. Wat de inkomsten betreft, zien we dat de inkomsten uit de onroerende zaken flink toenemen, terwijl de inkomsten levend geld (vrijwillige bijdrage) elk jaar dalen.
De onderhoudskosten van de gebouwen worden bepaald door noodzakelijk onderhoud en de verbouwingen die in de komende jaren mogelijk zullen worden uitgevoerd. Bij de bedragen die genoemd worden, is rekening gehouden met een predikantsplaats van 65%. Maar omdat onze gemeente nog vacant is, kunnen deze bedragen afwijken van de werkelijke bedragen in 2027.
Begraafplaats: Het tarief voor het jaarlijkse onderhoud blijft in 2027 gelijk. De begroting sluit af met een positief resultaat van € 8.800,-. De begroting wordt hierna goedgekeurd door de kerkenraad en zal worden gepresenteerd op de komende gemeenteavond. Tot slot doet G. Talsma even kort verslag van de punten die zijn besproken tijdens de vergadering van de kerkrentmeesters van 20 oktober jl.
Adventsdiensten en Eerste Kerstdag
Tijdens de adventszondagen en op Eerste Kerstdag zullen de kinderen van de basisschool en de tieners sketches opvoeren. Op deze manier leven we samen toe naar het kerstfeest en staan we stil bij de betekenis van Advent en de komst van Jezus. Ook zullen zij tijdens de adventszondagen de adventskaarsen aansteken. Zo maken we er samen een bijzondere en betekenisvolle periode van, waarin we vol verwachting uitzien naar Kerst en het licht van Christus dat in de wereld is gekomen.
Uitnodiging gemeenteavond - "Samen bouwen aan onze gemeente"
De kerkenraad nodigt u/jou van harte uit voor een gemeenteavond op woensdag 18 november a.s. om 19.45 uur in Op ‘e hichte. We willen graag een aantal zaken met u/ jou bespreken.
Denk daarbij aan:
- het avondmaal (tegelijkertijd brood eten en wijn drinken)
- stand van zaken met betrekking tot jeugdwerker
- het beroepingswerk (samenwerken met buurgemeenten, zie ook verslag kerkenraad d.d. 21 oktober jl.)
- de begroting (toegelicht door G. Talsma)
- de gebouwen (toegelicht door H. Meindertsma)
- aanstaande vacatures binnen de kerkenraad
Datum: 18 november 2025
Locatie: Op ‘e hichte Tijd: 19.45 uur
We rekenen op uw/jouw komst!
De kerkenraad
Bericht van het College van kerkrentmeesters
Begroting
De kerkrentmeesters hebben de begroting van onze gemeente voor het jaar 2027 opgesteld, en deze is door de kerkenraad goedgekeurd. In de gemeenteavond in november wordt de begroting besproken met de gemeenteleden. Ook kan een samenvatting van de begroting opgevraagd worden bij de boekhouder. Graag via een mail aan administratie@kerkburdaard.nl. In de laatste 2 weken van november ligt de gehele begroting ter inzage bij de boekhouder G. Talsma.Vaste vrijwillige bijdrage
Hebt u uw bijdrage voor 2026 al helemaal overmaakt of is de betaling al geregeld?Dan willen we u hiervoor hartelijk danken. Anders is het nu een goed moment om het bedrag over te maken op bankrekening NL27 RABO 0367200538 t.n.v. Prot. Gem. Burdaard-Wânswert-Jislum.
Kerkelijke Begraafplaats in Burdaard
Het is nog steeds mogelijk om begraven te worden bij de Tsjerke op ‘e Terp. Als u geinteresseerd bent in het kopen van graven, vraag dan naar de mogelijkheden bij de administrateur G. Talsma, tel: 0519-332876 / 06-22065054 of kijk op onze website.Pacht van kerkelijke landerijen
Naar aanleiding van vragen over de pacht van kerkelijke landerijen willen we graag toelichten hoe we hiermee omgaan. Zolang bestaande pachtovereenkomsten lopen, respecteren we de afspraken die daarin zijn vastgelegd. Wanneer er in de toekomst percelen vrijkomen, zullen we dit bekendmaken via het Tsjerkeblêd. Gemeenteleden krijgen dan de gelegenheid hun belangstelling kenbaar te maken.
Eerder dit jaar leek het erop dat enkele percelen zouden vrijkomen. Inmiddels is duidelijk geworden dat dit niet het geval is. Als er percelen beschikbaar komen bepalen we in overleg met onze beheerder, de rentmeester van de KKG, de pachtprijs en de bijbehorende voorwaarden. Om de privacy van betrokkenen te respecteren, doen we geen mededelingen over individuele pachtovereenkomsten of gesprekken met pachters.

==================================================================================